- தங்கத்தை அடகு வைத்த இந்தியா இன்று IMF-க்கே கடன் தருகிறது: இலங்கை கற்க வேண்டிய ‘மன்மோகன் சிங்’ பாடம்!
- IMF என்பது இலக்கல்ல, ஒரு பாலம் மட்டுமே: இலங்கை மீண்டும் கடன் சுழலில் சிக்குமா?
- முதலீட்டாளர்களை விரட்டும் 10 கதவுகள்: இலங்கைக்கு எச்சரிக்கை மணி அடித்த சர்வதேச நிபுணர்!
1991-ஆம் ஆண்டு… கையில் இருந்த அன்னியச் செலாவணி கையிருப்பு சில வார இறக்குமதிக்கே போதாது என்ற அவல நிலை. வளைகுடாப் போரால் எரிபொருள் விலை விண்ணைத் தொட, புலம்பெயர் தொழிலாளர்களின் பணமும் நின்றுபோனது. வேறு வழியின்றி, இறையாண்மையின் குறியீடான 67 தொன் அரச தங்கத்தை வெளிநாடுகளில் அடகு வைக்கும் இக்கட்டான வரலாற்று விளிம்பிற்குத் தள்ளப்பட்டது இந்தியா. ஆனால், அடுத்த சில தசாப்தங்களில் அதே நாடு IMF-க்கே கடன் வழங்கும் அளவுக்கு எப்படி உருமாறியது? இலங்கை தற்போது எதிர்கொள்ளும் பொருளாதாரப் புயலுக்கு இந்த வரலாற்றுப் பாதையில் என்ன விடை இருக்கிறது?
இந்த அதிசயத் திருப்புமுனைக்குக் காரணம் 2004–2014 காலப்பகுதி அல்ல; 1991-இல் பிரதமர் பி.வி. நரசிம்ம ராவின் அமைச்சரவையில் கலாநிதி மன்மோகன் சிங் நிதி அமைச்சராகப் பொறுப்பேற்ற தருணமே. IMF உதவிக்கரம் நீட்டியது உண்மைதான்; ஆனால், மன்மோகன் சிங் அந்த நிதியை வெறும் ஒரு “மூச்சுவிடும் இடைவெளியாக” மட்டுமே பார்த்தாரே தவிர, நாட்டின் நிரந்தரப் பொருளாதாரத் திட்டமாக மாற்றவில்லை. “இனி ஒருபோதும் IMF கடன் தேவையில்லை என்ற பலத்தை இந்தியாவுக்கு எப்படி உருவாக்குவது?” என்ற ஒற்றைக் கேள்வியே இந்தியாவின் அத்தனை பொருளாதாரக் கதவுகளையும் திறந்துவிட்டது.
உரிமங்கள் ரத்து செய்யப்பட்டன, வெளிநாட்டு நேரடி முதலீடுகளுக்குப் பச்சைக்கொடி காட்டப்பட்டது, ரூபாயின் பெறுமதி யதார்த்த நிலைக்குக் கொண்டுவரப்பட்டு ஏற்றுமதி பலப்படுத்தப்பட்டது. வலிமிகுந்த இந்தச் சீர்திருத்தங்களின் பலனாக, 1993-இல் 10.1 பில்லியன் டொலராக இருந்த அந்நியச் செலாவணி கையிருப்பு, 2004-க்குள் 113 பில்லியன் டொலராக எகிறியது. IMF கடன் பூச்சியமானது மட்டுமன்றி, இந்தியா உலகப் பொருளாதாரத்தின் கொடையாளியாகவும் நிமிர்ந்து நின்றது.
இங்குதான் இலங்கைக்கான மிக முக்கியமான அபாய எச்சரிக்கையும் பாடமும் அடங்கியுள்ளது. அமெரிக்க இராஜாங்கத் திணைக்களத்தின் அண்மைக்கால முதலீட்டுச் சூழல் அறிக்கை சுட்டிக்காட்டுவது போல, இலங்கையில் அரசியல் ஸ்திரத்தன்மை ஏற்பட்டிருந்தாலும் திட்டங்கள் திடீரென இரத்து செய்யப்படுதல், கொள்கை மாற்றங்கள் மற்றும் அதிகாரத்துவ முடிவெடுக்கும் தாமதங்கள் முதலீட்டாளர்களை இன்னும் அச்சுறுத்தவே செய்கின்றன. அரசுக்குச் சொந்தமான நிறுவனங்களைச் சீரமைப்பதில் உள்ள முரண்பாடான சமிக்ஞைகளும் முதலீட்டாளர்களின் நம்பிக்கையைக் குறைக்கின்றன.
டெல்லி, பெங்களூர், தமிழ்நாடு மற்றும் ஆப்பிரிக்க நாடுகளில் வெற்றிகரமாக இயங்கும் ‘ஒற்றைச் சாளர முதலீட்டு மையங்களை’ (One-Stop Centres) இலங்கை ஏன் இன்னும் தாமதிக்கிறது? ஒரு முதலீட்டாளர் பத்து அரச கதவுகளைத் தட்ட நேரிடும் ஒவ்வொரு கூடுதல் கையொப்பமும், அந்த முதலீடு வேறு நாட்டுக்குப் போவதற்கான வாய்ப்பையே அதிகரிக்கும். ஒரே கூரையின் கீழ் அனைத்து அனுமதிகளையும் வழங்கி முதலீட்டாளர்களை ஈர்ப்பதே உடனடித் தேவையாகும்.
இலங்கை இப்போதே விழித்துக் கொள்ளாவிட்டால் ஒரு பேரழிவான நச்சுச் சுழலுக்குள் சிக்கும்: ‘பொருளாதார நெருக்கடி – IMF திட்டம் – தற்காலிக ஸ்திரத்தன்மை – பலவீனமான முதலீடு – மீண்டும் கடன்’ என்ற வட்டமே அது. சர்வதேச நிதியத்தை எதிர்த்து முழக்கமிடுவதில் தீர்வு இல்லை; IMF-இன் உதவி இல்லாமலேயே தனியாக நிற்கும் அளவுக்கு நாட்டின் ஏற்றுமதியையும் முதலீட்டையும் கட்டியெழுப்புவதே உண்மையான பொருளாதார விடுதலை என்பதை இலங்கை உணருமா?
