குற்றமற்ற சிறைவாசிகள்: விவாகரத்து மேடையில் பலிகடாவாகும் குழந்தைகளின் மௌன அழுகை

நீதிமன்றத்தின் அறையில் இரண்டு பேனாக்கள் போடும் ஒரு கையெழுத்துடன் ஒரு சட்டப் போராட்டம் முடிவுக்கு வந்துவிடுகிறது. சட்டம் அதை ஒரு வழக்கின் முடிவு என்கிறது. ஆனால், அந்த அறையின் கனத்த அமைதியில், எந்தத் தவறும் செய்யாத ஒரு பச்சிளம் குழந்தையின் உலகமே இரண்டாகப் பிளந்து விழுவது யாருக்கும் கேட்பதில்லை. இரண்டு மனிதர்களின் ஈகோ யுத்தத்தில் ஆயுள் தண்டனை அனுபவிப்பது யார்? பெற்றோரா அல்லது அவர்களின் ரத்தமும் சதையுமான அந்தப் பிள்ளைகளா?

இறப்பு தரும் வலியை விட, ‘இருந்தும் என்னோடு இல்லை’ என்கிற ஏக்கம் தரும் வலி நஞ்சை விடக் கொடியது. தந்தை இறந்துவிட்டால் இந்தச் சமூகம் ஒரு துளி அனுதாபக் கண்ணீரையாவது சிந்தும்; ஆனால் உயிரோடு இருந்தும் அருகிலில்லாத தகப்பனை நினைத்து ஏங்கும் குழந்தையின் கண்களை இந்த உலகம் எப்போதுமே ஏளனத்துடன்தான் பார்க்கிறது.

பாடசாலையின் பெற்றோர் தினக் கூட்டம், குடும்ப விழாக்களின் கொண்டாட்டங்கள், பண்டிகை நாட்களின் ஆரவாரங்கள்… சுற்றிலும் சிரிப்பலைகள் மிதக்கும் வேளையில், ஒரு மூலையில் நின்று இரு கைகளையும் பற்றிக்கொள்ள தாய், தந்தை இருவரையும் தேடும் அந்தக் குழந்தையின் கண்கள் பேசும் வலிக்கு எந்த மொழியிலும் வார்த்தைகள் இல்லை. “அப்பா எங்கேயென” தாயிடம் கேட்கவும் பயம், அம்மாவின் கண்ணீரைத் துடைக்க முடியாமல் நெஞ்சுக்குள் தேக்கி வைக்கும் ஆற்றாமை. என்றாவது ஒருநாள் தன் பெற்றோர் கைகோர்த்து வந்து தன்னை அணைத்துக் கொள்ள மாட்டார்களா என்கிற அந்த ஏக்கம், நிறைவேறாத ஒரு கனவாகவே அவனது இதயத்தில் புதைந்து போகிறது.

“உன் அப்பா யார்? உன் அம்மா எங்கே?” — சமூகத்தின் இந்த ஒற்றைக் கேள்வி, அந்தக் குழந்தையின் ஆன்மாவையே கிழித்து எறிகிறது. பிறப்பால் எந்தக் குறையுமற்ற ஒரு குழந்தை, தன் அடையாளத்தைச் சொல்லவே நடுங்கித் தயங்க வேண்டிய சூழலை யார் உருவாக்கியது? பதில் சொல்ல முடியாமல் தலைகுனியும் ஒவ்வொரு கணமும், அந்தக் குழந்தை சமூகத்தை விட்டுத் தன்னைத் தானே சிறைப்படுத்திக் கொள்கிறது.

தனித்து நின்று போராடும் தாயின் உழைப்பு, குழந்தையின் பசியை மட்டுமே போக்க முடிகிறது; அவனது பால்ய ஆசைகளை அல்ல. சக தோழர்கள் புதிய ஆடைகளோடும், விலையுயர்ந்த பொம்மைகளோடும் துள்ளி விளையாடும்போது, பழைய சீருடையோடும் பாதியிலேயே முடிந்த கனவுகளோடும் ஒதுங்கி நிற்கும் அந்தக் குழந்தையின் மௌனம் ஒரு பெரும் சாபம். தன் வறுமையையும் தனிமையையும் மறைக்க, மிகச் சிறு வயதிலேயே சுமை சுமக்கத் தொடங்கும் அந்தக் குழந்தை, புத்தகப் பையை எறிந்துவிட்டு உழைக்க ஓடுகிறது. கனவுகள் கலைந்து, கல்வி பறிபோய், வழிகாட்ட யாருமற்ற அந்தப் பால்யம் இறுதியில் போதையின் பிடியிலோ அல்லது தவறான பாதையிலோ விழுந்து அழியும்போது, அதற்குப் பொறுப்பாளி யார்?

இத்துயரம் இத்தோடு முடிந்துவிடுவதில்லை; வளர்ந்து திருமண பந்தத்திற்குள் நுழையும் வயதை எட்டினாலும், “குடும்பப் பின்னணி சரியில்லாத பிள்ளை” என்ற சமூகத்தின் முத்திரை அவர்கள் மீது வாழ்நாள் சிலுவையாகச் சுமத்தப்படுகிறது. “வாழ்ந்து கெட்ட குடும்பத்தின் பிள்ளை”, “பெற்றோரைப் போல இவனும்/இவளும் வாழ்வை முறித்துக் கொள்வார்களோ” என்கிற சந்தேகப் பார்வையும் குத்தலான பேச்சுகளும் அவர்கள் தலையில் சுமத்தப்படும் வாழ்நாள் சிலுவைகள்.

பெற்றோரின் விவாகரத்துக்குப் பிள்ளைகள் காரணமில்லை; ஆனால் அதன் கோர விளைவுகளையும் சமூகத்தின் அத்தனை விஷ அம்புகளையும் அவர்கள் மட்டுமே ஏன் சுமக்க வேண்டும்? திருமண முறிவு என்பது சட்டப்பூர்வமானதாக இருக்கலாம், ஆனால் பொறுப்பற்ற முறையில் ஒரு தலைமுறையின் எதிர்காலத்தையே சிதைப்பது சமூகக் குற்றமல்லவா? மௌனமாய் அழும் அந்தக் குழந்தைகளின் கண்ணீர் துளிகள் ஒவ்வொன்றும் நம் கூட்டு மனசாட்சியைப் பார்த்துக் கேட்கும் ஒரே கேள்வி: “நாங்கள் செய்த பாவம் என்ன?”

குற்றமற்ற சிறைவாசிகள்: விவாகரத்து மேடையில் பலிகடாவாகும் குழந்தைகளின் மௌன அழுகை

நீதிமன்றத்தின் அறையில் இரண்டு பேனாக்கள் போடும் ஒரு கையெழுத்துடன் ஒரு சட்டப் போராட்டம் முடிவுக்கு வந்துவிடுகிறது. சட்டம் அதை ஒரு வழக்கின் முடிவு என்கிறது. ஆனால், அந்த அறையின் கனத்த அமைதியில், எந்தத் தவறும் செய்யாத ஒரு பச்சிளம் குழந்தையின் உலகமே இரண்டாகப் பிளந்து விழுவது யாருக்கும் கேட்பதில்லை. இரண்டு மனிதர்களின் ஈகோ யுத்தத்தில் ஆயுள் தண்டனை அனுபவிப்பது யார்? பெற்றோரா அல்லது அவர்களின் ரத்தமும் சதையுமான அந்தப் பிள்ளைகளா?

இறப்பு தரும் வலியை விட, ‘இருந்தும் என்னோடு இல்லை’ என்கிற ஏக்கம் தரும் வலி நஞ்சை விடக் கொடியது. தந்தை இறந்துவிட்டால் இந்தச் சமூகம் ஒரு துளி அனுதாபக் கண்ணீரையாவது சிந்தும்; ஆனால் உயிரோடு இருந்தும் அருகிலில்லாத தகப்பனை நினைத்து ஏங்கும் குழந்தையின் கண்களை இந்த உலகம் எப்போதுமே ஏளனத்துடன்தான் பார்க்கிறது.

பாடசாலையின் பெற்றோர் தினக் கூட்டம், குடும்ப விழாக்களின் கொண்டாட்டங்கள், பண்டிகை நாட்களின் ஆரவாரங்கள்… சுற்றிலும் சிரிப்பலைகள் மிதக்கும் வேளையில், ஒரு மூலையில் நின்று இரு கைகளையும் பற்றிக்கொள்ள தாய், தந்தை இருவரையும் தேடும் அந்தக் குழந்தையின் கண்கள் பேசும் வலிக்கு எந்த மொழியிலும் வார்த்தைகள் இல்லை. “அப்பா எங்கேயென” தாயிடம் கேட்கவும் பயம், அம்மாவின் கண்ணீரைத் துடைக்க முடியாமல் நெஞ்சுக்குள் தேக்கி வைக்கும் ஆற்றாமை. என்றாவது ஒருநாள் தன் பெற்றோர் கைகோர்த்து வந்து தன்னை அணைத்துக் கொள்ள மாட்டார்களா என்கிற அந்த ஏக்கம், நிறைவேறாத ஒரு கனவாகவே அவனது இதயத்தில் புதைந்து போகிறது.

“உன் அப்பா யார்? உன் அம்மா எங்கே?” — சமூகத்தின் இந்த ஒற்றைக் கேள்வி, அந்தக் குழந்தையின் ஆன்மாவையே கிழித்து எறிகிறது. பிறப்பால் எந்தக் குறையுமற்ற ஒரு குழந்தை, தன் அடையாளத்தைச் சொல்லவே நடுங்கித் தயங்க வேண்டிய சூழலை யார் உருவாக்கியது? பதில் சொல்ல முடியாமல் தலைகுனியும் ஒவ்வொரு கணமும், அந்தக் குழந்தை சமூகத்தை விட்டுத் தன்னைத் தானே சிறைப்படுத்திக் கொள்கிறது.

தனித்து நின்று போராடும் தாயின் உழைப்பு, குழந்தையின் பசியை மட்டுமே போக்க முடிகிறது; அவனது பால்ய ஆசைகளை அல்ல. சக தோழர்கள் புதிய ஆடைகளோடும், விலையுயர்ந்த பொம்மைகளோடும் துள்ளி விளையாடும்போது, பழைய சீருடையோடும் பாதியிலேயே முடிந்த கனவுகளோடும் ஒதுங்கி நிற்கும் அந்தக் குழந்தையின் மௌனம் ஒரு பெரும் சாபம். தன் வறுமையையும் தனிமையையும் மறைக்க, மிகச் சிறு வயதிலேயே சுமை சுமக்கத் தொடங்கும் அந்தக் குழந்தை, புத்தகப் பையை எறிந்துவிட்டு உழைக்க ஓடுகிறது. கனவுகள் கலைந்து, கல்வி பறிபோய், வழிகாட்ட யாருமற்ற அந்தப் பால்யம் இறுதியில் போதையின் பிடியிலோ அல்லது தவறான பாதையிலோ விழுந்து அழியும்போது, அதற்குப் பொறுப்பாளி யார்?

இத்துயரம் இத்தோடு முடிந்துவிடுவதில்லை; வளர்ந்து திருமண பந்தத்திற்குள் நுழையும் வயதை எட்டினாலும், “குடும்பப் பின்னணி சரியில்லாத பிள்ளை” என்ற சமூகத்தின் முத்திரை அவர்கள் மீது வாழ்நாள் சிலுவையாகச் சுமத்தப்படுகிறது. “வாழ்ந்து கெட்ட குடும்பத்தின் பிள்ளை”, “பெற்றோரைப் போல இவனும்/இவளும் வாழ்வை முறித்துக் கொள்வார்களோ” என்கிற சந்தேகப் பார்வையும் குத்தலான பேச்சுகளும் அவர்கள் தலையில் சுமத்தப்படும் வாழ்நாள் சிலுவைகள்.

பெற்றோரின் விவாகரத்துக்குப் பிள்ளைகள் காரணமில்லை; ஆனால் அதன் கோர விளைவுகளையும் சமூகத்தின் அத்தனை விஷ அம்புகளையும் அவர்கள் மட்டுமே ஏன் சுமக்க வேண்டும்? திருமண முறிவு என்பது சட்டப்பூர்வமானதாக இருக்கலாம், ஆனால் பொறுப்பற்ற முறையில் ஒரு தலைமுறையின் எதிர்காலத்தையே சிதைப்பது சமூகக் குற்றமல்லவா? மௌனமாய் அழும் அந்தக் குழந்தைகளின் கண்ணீர் துளிகள் ஒவ்வொன்றும் நம் கூட்டு மனசாட்சியைப் பார்த்துக் கேட்கும் ஒரே கேள்வி: “நாங்கள் செய்த பாவம் என்ன?”