கல்முனை சீருடை விவகாரமும் அரசுத் தரப்பு தமிழ் பேசும் பிரதிநிதிகளின் மௌனமும்: அதிகாரத்தின் பின்னால் நடப்பது என்ன?
இலங்கை அரசியலில் சிறுபான்மையின மக்களின் குரலாகத் தங்களை முன்னிறுத்தும் பல தலைவர்களின் உண்மை முகம் குறித்து மீண்டும் ஒரு காரசாரமான விவாதம் வெடித்துள்ளது. அரசாங்கக் கூட்டணிகளுக்குள் அங்கம் வகிக்கும் ஈழத்துத் தமிழ், மலையகத் தமிழ் மற்றும் முஸ்லிம் அரசியல் பிரதிநிதிகள் அதிகார மட்டங்களில் “சாப்பிட மட்டும்தான் வாயைத் திறக்கிறார்கள்” என்று தமிழ் முற்போக்குக் கூட்டணியின் தலைவரும் நாடாளுமன்ற உறுப்பினருமான மனோ கணேசன் முன்வைத்துள்ள குற்றச்சாட்டு தற்போது அரசியல் களத்தில் பெரும் சலசலப்பை ஏற்படுத்தியுள்ளது.
மக்கள் முன்னிலையிலும் பொது ஊடகங்களிலும் தங்களை இனத்தின் விடிவெள்ளிகளாகவும் காவலர்களாகவும் காட்டிக்கொண்டு வாய்ச்சவடால் அடிக்கும் இந்த பிரதிநிதிகள், உண்மையான அதிகாரம் பகிரப்படும் இடங்களுக்குச் செல்லும்போது ஆச்சரியப்படும் வகையில் பம்மிப் பதுங்குவதாக அவர் குற்றம் சுமத்துகிறார். அமைச்சரவைக் கூட்டங்களிலோ அல்லது நாடாளுமன்றக் குழுக்களிலோ பேச வேண்டிய முக்கியமான தருணங்களில், மக்கள் விவகாரங்களை கிடப்பில் போட்டுவிட்டு அமைதி காப்பது இவர்களது வாடிக்கையாகிவிட்டது.
நாடு தழுவிய ரீதியில் அனைத்து இன மக்களின் பேராதரவுடன் ஆட்சிக்கு வந்த ஜனாதிபதி ஒருபுறம், பாராளுமன்றத்தில் 159 ஆசனங்களைக் கொண்ட அசைக்க முடியாத பலமான பெரும்பான்மை மறுபுறம். இவற்றுக்கும் மேலாகப் பிரதமர், அமைச்சரவை, சுகாதார அமைச்சர், அரசில் அங்கம் வகிக்கும் தமிழ் பேசும் அமைச்சர்கள் மற்றும் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்கள் என முழுமையான அதிகாரக் கட்டமைப்பு அரசிடம் குவிந்திருக்கிறது. இத்தனை உச்சபட்ச அதிகாரம் கையில் இருக்கும்போது, கல்முனை ஆதார வைத்தியசாலையின் தாதியர் சீருடை விவகாரம் போன்ற மிகச் சாதாரணமான ஒரு பிரச்சினையை முடிவுக்குக் கொண்டுவர ஏன் இத்தனை இழுபறி என்ற கேள்வி தற்போது மக்கள் மத்தியில் பெரும் அதிர்வலைகளை ஏற்படுத்தியுள்ளது.
உண்மையில், இந்த விவகாரத்தோடு தொடர்புடைய அனைத்துத் தரப்பினரையும் மாவட்ட செயலகத்தில் ஒரே மேசையில் அமரவைத்து, சுகாதார அமைச்சர் நினைத்திருந்தால் ஒரேயொரு நாளில் பேசி முடித்திருக்க முடியும். ஆனால், கள நிலவரமோ தலைகீழாக மாறியது. கடந்த ஆகஸ்ட் 8ஆம் திகதி முதல் சுமார் 10 நாட்களுக்கும் மேலாக இந்த விவகாரம் இழுத்தடிக்கப்பட்டு, சமூக வலைத்தளங்களில் தமிழ் பேசும் தரப்புகள் ஒருவரையொருவர் வசைபாடி மோதிக்கொள்ளும் நிலைக்கு விடப்பட்டது. இறுதியில் அரசு அறிவித்ததோ ஒரு “தற்காலிக தீர்வு”. இத்தனை அதிகாரம் கொண்ட ஒரு பலமான அரசாங்கம், இந்த மிகச் சிறிய தீர்வை எட்டக்கூட ஏன் இத்தனை நாட்கள் மெத்தனப் போக்கைக் காட்டியது என்ற சந்தேகம் எழுகிறது.
இந்தக் குழப்பங்களுக்கு மத்தியில், எதிரணி முஸ்லிம் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்கள் சுகாதார அமைச்சரைச் சந்தித்துப் பேசியது ஒருபுறமிருக்க, தேசிய மக்கள் சக்தி (NPP) அரசாங்கத்தில் இருக்கும் தமிழ், முஸ்லிம் பிரதிநிதிகள் இதுவரை என்ன செய்தார்கள் என்ற காரசாரமான கேள்வி முன்வைக்கப்படுகிறது. அரசுக்குள் இருக்கும் ஈழத்துத் தமிழ், மலையகத் தமிழ் மற்றும் முஸ்லிம் பிரதிநிதிகள் மக்கள் மன்றங்களில் வாய்ச்சவடால் அடிக்கிறார்களே தவிர, அதிகார மட்டங்களில் “சாப்பிட மட்டும்தான் வாயைத் திறக்கிறார்கள்” என்ற கசப்பான விமர்சனம் இப்போது பகிரங்கமாக வைக்கப்பட்டுள்ளது.
அரசாங்கத்தின் அதிகார மையத்தின் பக்கத்தில்கூட இந்தச் சிறுபான்மைப் பிரதிநிதிகள் எவரும் இல்லை என்பதும், இவர்களால் கொள்கை முடிவுகளில் எந்தத் தாக்கத்தையும் செலுத்த முடிவதில்லை என்பதும் இந்தச் சம்பவத்தின் மூலம் மீண்டும் வெட்டவெளிச்சமாகியுள்ளது. அனைத்துத் தரப்புகளுக்கும் முறையான அதிகாரம் பகிர்ந்தளிக்கப்படும்போது மட்டுமே அங்கு உண்மையான “சமத்துவம்” பிறக்கும். மாறாக, உண்மையான அதிகாரப் பலமின்றி வெறுமனே மேடைகளில் முழங்கப்படும் “நாம் இலங்கையர்” என்ற கோஷம் வெறும் போலி மாயையே என்பது அரசியல் அவதானிகளின் கருத்தாக உள்ளது.
