- ‘தித்வா’ சூறாவளி தாக்கி ஒரு வருடம்: கூரையை மூடிய பொலித்தீன் பைகள், கண்ணீரில் மிதக்கும் சிலாபம் மக்கள்!
- “தேர்தல் வாக்குறுதி மட்டும் தான் வந்தது, வடிகான் வரவில்லை”: களத்தில் இறங்கியபோது அம்பலமான அதிர்ச்சி உண்மைகள்!
- மழைக்கு இடிந்து விழும் நிலையில் வீடுகள்: மாற்றுத்திறனாளி பிள்ளைகளுடன் தவிக்கும் தாய்மார்களின் கதறல்!
ஜூட் சமந்த
இலங்கையை நிலைகுலையச் செய்த ‘தித்வா’ சூறாவளி பேரழிவை ஏற்படுத்தி ஓராண்டு நிறைவடையும் தருணத்தை எட்டியுள்ளது. பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு இழப்பீடுகளும் உதவிகளும் வழங்கி முடிக்கப்பட்டுவிட்டதாகப் பொறுப்புவாய்ந்த தரப்பினர் கணக்குக் காட்டினாலும், நிஜக்களத்தின் நிலவரம் நெஞ்சை உலுக்குவதாகவே இருக்கிறது.
சிலாபம், அம்பகந்தவில – சமிதுகமவிலுள்ள புனித செபஸ்தியார் வீதிக்குச் சென்றால், அதிகாரிகளின் அறிக்கைகளுக்கும் மக்களின் உண்மை வாழ்விற்கும் இடையிலான அந்தப் பாரிய இடைவெளியை நேரடியாகக் காண முடிகிறது. அங்கு வசிக்கும் 15 குடும்பங்களும் சுமார் 20 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் அரசினால் சட்டபூர்வமாக வழங்கப்பட்ட ‘சொர்ணபூமி’ உறுதிக் காணிகளிலேயே வாழ்கின்றனர். கடற்றொழிலையும் நாளாந்த கூலித் தொழிலையும் மட்டுமே நம்பி வாழும் இவர்களின் வாழ்க்கை, சிலாபம் களப்புடன் பின்னிப்பிணைந்தது.
இருப்பினும், கடந்த இருபது வருடங்களாகத் தொடரும் இவர்களின் பிரதான சாபக்கேடு களப்பிற்கு நீர் வடிந்தோடும் வடிகால் கட்டமைப்பு இன்மையாகும். தேர்தல் காலங்களில் தவறாமல் வழங்கப்படும் இந்த வாக்குறுதி, வாக்குப்பெட்டி மூடப்பட்டதும் கிடப்பில் போடப்பட்டு விடுகிறது. இதன் உச்சக்கட்ட விளைவை கடந்த ‘தித்வா’ சூறாவளியின் மூன்று நாள் தொடர் மழையின் போது இந்த மக்கள் எதிர்கொண்டனர்; களப்பு நீர் பெருக்கெடுத்து ஒட்டுமொத்தப் பகுதியையும் மூழ்கடித்தது.
“வீட்டின் கூரை மட்டம் வரை வெள்ளம் ஏறியது. கையில் கிடைத்ததை அள்ளிக்கொண்டு பிள்ளைகளுடன் உயிரைக் கையில் பிடித்து ஓடினோம். அரசாங்கத்தால் ஆரம்பத்தில் 50,000 ரூபாயும், பின்னர் 25,000 ரூபாயும் மட்டுமே வழங்கப்பட்டது. இடிந்துபோன வீட்டை மீளக் கட்ட இதுவரை ஒரு சதம் கூட கிடைக்கவில்லை. அதிகாரிகள் வந்து படங்களை எடுத்துச் சென்றது மட்டுமே மிச்சம். மழையிலிருந்து தப்ப கூரைக்கு மேல் பொலித்தீன் விரித்துத்தான் கிடக்கிறோம்” என கண்ணீருடன் விவரிக்கிறார் பாதிக்கப்பட்ட லால் குலரத்ன.
அங்குள்ள பல வீடுகள் தற்போது ஆளரவமின்றி வெறிச்சோடிக்கிடக்கின்றன. காரணம், விரிசல் விழுந்து எந்நேரமும் இடியும் நிலையிலுள்ள வீடுகளில் வசிக்க அஞ்சி, வசதியற்ற நிலையிலும் பலர் வேறு இடங்களில் வாடகை வீடுகளுக்கு இடம்பெயர்ந்துள்ளனர்.
2012 ஆம் ஆண்டிலிருந்து இங்கு வசித்துவரும் மேரி பற்ரீஷியா லோவ் தனது ஆதங்கத்தை இவ்வாறு வெளிப்படுத்தினார்: “பெரிய தலைவர்கள் வருகிறார்கள், வேடிக்கை பார்த்துவிட்டுப் போகிறார்கள். சுவர்கள் வெடித்து, கூரைகள் சேதமடைந்த வீடுகளுக்கு எந்தப் புனரமைப்பு நிதியும் இதுவரை கிடைக்கவில்லை. இப்போது மீண்டும் பருவமழை ஆரம்பித்துள்ளது. இனியாவது எங்கள் கிராமத்துக்கான வடிகால் அமைப்பைச் செய்து தாருங்கள்; வாக்குறுதியளித்த இழப்பீட்டுத் தொகையை உடனடியாக வழங்குங்கள்.”
மாற்றுத்திறனாளிகளான இரு பிள்ளைகளுடன் உடைந்த வீட்டுக்குள் வாழும் நெஷிகா பியூமி என்ற தாயின் வார்த்தைகள் மேலும் உலுக்கும் ரகமாக அமைந்தன. “அதிபர் நிவாரணம் வழங்குவதாகக் கூறுகிறார், ஆனால் கிராம மட்டத்திலுள்ள அதிகாரிகளும் அரசியல்வாதிகளும் கண்டுகொள்வதில்லை. அண்மையில் வடிகால் அமைக்கும் பணி ஆரம்பிக்கப்பட்டதாக சமூக வலைத்தளங்களில் பொய்யான பிரச்சாரம் செய்யப்பட்டது. ஒரு ஜே.சி.பி இயந்திரம் கூட இங்கு வரவில்லை. ‘தித்வா’வை விடப் பெரிய மழை வரும் என்கிறார்கள்; அது வந்தால் இந்த விரிசல் விழுந்த சுவர்கள் எங்கள் மீதே இடிந்து விழும். அந்த அச்சத்தோடு மாற்றுத்திறனாளிப் பிள்ளைகளை வைத்துக்கொண்டு எப்படி வாழ்வது?” எனக் குமுறுகிறார் அவர்.
புனித செபஸ்தியார் வீதியில் நாம் சந்தித்த ஒவ்வொரு மனிதரின் முகத்திலும் விரக்தியும் அச்சமுமே எஞ்சியிருந்தது. புதியதொரு இயற்கை அனர்த்தம் கதவைத் தட்டுவதற்கு முன்னராவது, ஓராண்டாகத் தவிக்கும் இந்தக் கரையோரக் குடும்பங்களின் கண்ணீரைத் துடைக்க அதிகாரிகள் முன்வருவார்களா என்பதே அங்கு எழும் பிரதான கேள்வியாகும்.
