இன்றைய இலங்கையின் எந்தவொரு பிரதான வீதியிலும் நீங்கள் பயணித்தால் சில நிமிடங்களிலேயே இந்த காட்சிகளைப் பார்க்கலாம்: வீதியோர தள்ளுவண்டிகள், வர்ணக் குடைகளின் கீழ் இளநீர் விற்கும் கடைகள், தகரங்களாலும் விளம்பரப் பலகைகளாலும் சூழப்பட்ட சிற்றுண்டிக் கடைகள். இவையனைத்தும் நமது நாட்டின் வீதியோர கலாசாரத்தின் அங்கமாகிவிட்டன; இந்தக் கடைகளை நடத்துபவர்கள் இந்த இக்கட்டான பொருளாதாரச் சூழலில் நாணயமாக உழைக்கப் போராடும் எளிய மக்கள். ஆனால், இந்தக் கடைகள் ஆக்கிரமித்துள்ள இடங்களும், பல தசாப்தங்களாக நாம் கண்டும் காணாமல் விட்டுவிட்டதால் உருவாகியுள்ள அமைதியான மரணப் பொறிகளுமே இங்கு பிரதான பேசுபொருள்.
கண்முன்னே விரியும் காட்சிகளை சற்று உற்று நோக்கினால் இந்த ஆபத்தை எவராலும் மறுக்க முடியாது. ஒரு கடையின் தாழ்வான நிழற்கூரை பாதசாரிகள் நடக்கும் பாதையை முழுமையாக மறித்து, தலை மோதும் உயரத்தில் நீட்டிக்கொண்டிருக்கிறது. சற்று தள்ளி, பழ வண்டியின் பெரிய குடை வீதியின் விளிம்பு வரை பரந்து விரிந்து, வேகமாக வரும் மோட்டார் சைக்கிள்களுக்குத் தெரியாதவாறு மறைக்கிறது. இன்னும் சில இடங்களில், ஆழமான திறந்த வடிகான்களின் விளிம்பில் வெறும் சீமெந்து கற்களின் மேல் தற்காலிகமாகத் தாங்கப்பட்டுள்ள கடைகள் காட்சியளிக்கின்றன. பேருந்து நிறுத்தப் பலகைகளோ ஒரு சராசரி மனிதனின் தலையை இடிக்கும் உயரத்திலும், பேருந்து நின்றால் மக்கள் வீதியின் நடுவே இறங்க வேண்டிய விதத்திலும் அமைக்கப்பட்டுள்ளன.
இவை ஏதோ எப்போதோ ஒருமுறை நடக்கும் சினிமா விபத்துக்கள் அல்ல; மாறாக ஒவ்வொரு நாளும் பாதசாரிகளும், சைக்கிளோட்டிகளும், வாகன ஓட்டிகளும் கடந்து செல்லப் பழகிக்கொண்ட ‘வழக்கமான தடைகள்’. மக்கள் இந்த ஆபத்துக்களை எதிர்ப்பதற்குப் பதிலாக, அவற்றுடன் வாழப் பழகிக்கொள்வதே மிக மோசமான விபரீதமாகும். ஒரு ஆபத்து அன்றாடப் பழக்கமாக மாறும்போது, அது ஆபத்தாகத் தெரிவதில்லை; வீதியின் ஒரு பகுதியாகவே மாறிவிடுகிறது. இறுதியாக அது யாரோ ஒரு முதியவரையோ, பள்ளிச் சிறுவரையோ அல்லது பார்வையற்றவரையோ பலியெடுக்கும் போதுதான் வெளிச்சத்திற்கு வருகிறது.
ஒரு நடைபாதை என்பது மக்கள் தடையின்றி, பாதுகாப்பாக நடப்பதற்காகவே அமைக்கப்படுகிறது. ஆனால், ஒரு கடையின் அமைப்போ அல்லது குடையோ நடைபாதையை நோக்கி ஒரு அடி நீட்டினாலும், நடந்து செல்பவருக்கு இரண்டே வழிகள்தான் மிஞ்சுகின்றன: குனிந்து செல்ல வேண்டும் அல்லது பிரதான வீதிக்குள் இறங்க வேண்டும். பின்னால் இருந்து வேகமாக வரும் முச்சக்கர வண்டியோ அல்லது பேருந்தோ கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் மோதுவதற்கு இந்த ஒரு நொடித் தயக்கமே போதுமானது.
மழைக்காலங்களில் இந்த நிலைமை இன்னும் படுமோசமாக மாறுகிறது. ஈரமான வீதிகள் வாகனங்களின் வேகக் கட்டுப்பாட்டை இழக்கச் செய்கின்றன. மழைநீரால் கனத்துப்போகும் கடைகளின் நிழற்கூரைகள் மேலும் கீழிறங்கி நடப்பவர்களின் பாதையை முற்றாக அடைக்கின்றன. வழுக்கும் வீதியில் தலைக்கு மேல் தொங்கும் தடைகளைத் தவிர்க்க பாதசாரி வீதிக்குள் இறங்கும்போது, வாகனச் சாரதி அவரை அடையாளம் காணும் கால அவகாசம் மிகக் குறைவாகவே உள்ளது.
இதில் வடிகான்கள் மீது தாங்கப்பட்டுள்ள கடைகளின் நிலைமை அதைவிடப் பயங்கரமானது. எந்தவொரு பலமான அத்திவாரமும் இன்றி, திறந்த வடிகான்களின் மேல் வைக்கப்பட்டிருக்கும் இக்கடைகள் பலத்த மழை வெள்ளத்தின் போது எந்நேரமும் உள்வாங்கப்படலாம். இது பாதசாரிகளுக்கு மட்டுமல்ல, நாள்தோறும் பல மணிநேரம் அந்தக் கடைக்குள் அமர்ந்து வியாபாரம் செய்யும் ஏழை வியாபாரியின் உயிருக்கே பேராபத்தாகும்.
இத்தகைய நிலைக்கு சிறு வியாபாரிகளை மட்டுமே குற்றஞ்சாட்டுவது நியாயமற்றது. அவர்களுக்கான பாதுகாப்பான, ஒதுக்கப்பட்ட வர்த்தக வலயங்களை உள்ளூராட்சி மன்றங்கள் அமைத்துக் கொடுக்காததும், நகர திட்டமிடலில் உள்ள பாரிய இடைவெளியுமே இதற்கு அடிப்படைக் காரணம். ஒரு நடைபாதையை அமைக்கும்போதும் பேருந்து நிறுத்தங்களை நிர்மாணிக்கும்போதும் குறைந்தபட்ச இடைவெளி மற்றும் பாதுகாப்புத் தரநிலைகளை உறுதிசெய்யத் தவறிய அதிகாரிகள் மட்டத்திலான அலட்சியமே இங்கு திருத்தப்பட வேண்டும்.
சிறு வியாபாரிகளை விரட்டியடிப்பதோ அல்லது இந்தப் பேராபத்தை கண்டும் காணாமல் தொடர அனுமதிப்பதோ இதற்குத் தீர்வாகாது. மாறாக, நடைபாதையை மறிக்காதவாறு வர்த்தகர்களுக்குப் பிரத்தியேகப் பகுதிகளை ஒதுக்குதல், வீதியோரக் கட்டமைப்புகளுக்கான பாதுகாப்பு விதிகளைத் தீவிரமாக அமுல்படுத்துதல் மற்றும் புதிய உட்கட்டமைப்புகளைத் திட்டமிடும்போதே பாதசாரிகளின் பாதுகாப்பை உறுதிசெய்தல் ஆகிய முத்தரப்பு நடவடிக்கைகளே இதற்கு உடனடித் தேவையாகும்.
