- வெறும் 50 ரூபாயுடன் விரட்டப்பட்ட 75,000 பூர்வீகக் குடிகள்: வட மாகாண முஸ்லிம்களின் கண்ணீர்த் தடம்!
- 2 மணிநேரக் கெடுவில் பறிபோன தலைமுறை வாழ்வு: 1990 இன் கொடூர இனச் சுத்திகரிப்பு மீள் பார்வை
- சொந்த மண்ணிலேயே அகதியான அவலம்: 3 தசாப்தங்களைக் கடந்தும் தீராத வடபுல முஸ்லிம்களின் உரிமைப் போராட்டம்
நள்ளிரவில் நின்ற கடிகாரம்: 50 ரூபாயுடன் வீதிக்கு வீசப்பட்ட 75,000 உயிர்கள்
வரலாற்றின் பக்கங்கள் எத்தனையோ துயரங்களைச் சுமந்திருக்கின்றன. ஆனால், ஒரு இரவுக்குள் ஒரு முழுச் சமூகத்தையே அவர்களின் வேர்களிலிருந்து அறுத்தெறிந்த கோர அத்தியாயம் 1990 அக்டோபரில் இலங்கையின் வட மாகாணத்தில் அரங்கேறியது. வெறும் 24 முதல் 48 மணித்தியால கால அவகாசம்; கையில் தலா 50 அல்லது 150 ரூபாய் மட்டுமே கொண்டுசெல்ல அனுமதி. 75,000 இற்கும் மேற்பட்ட முஸ்லிம் மக்கள் ஆயுத முனையில் தங்கள் பூர்வீக மண்ணை விட்டு LTTE பாசிச புலிகளினால் விரட்டியடிக்கப்பட்டனர்.
இலங்கை வரலாற்றில் மிகக் கொடூரமான மனித உரிமை மீறலாகவும் இனச் சுத்திகரிப்பாகவும் பதியப்பட்ட இந்த வெளியேற்றம், ஒரு தலைமுறையின் வாழ்க்கையையே சுக்குநூறாக்கியது.
பறிக்கப்பட்ட பொன்னும் பொருளும்: உழைத்த கரங்களில் மிஞ்சிய கண்ணீர்
வெளியேற்ற உத்தரவு பிறப்பிக்கப்பட்ட கணத்தில், வாழ்நாள் முழுவதும் வியர்வை சிந்திச் சேர்த்த சொத்துக்கள் அனைத்தும் கைவிடப்பட வேண்டிய நிர்ப்பந்தம் ஏற்பட்டது. சோதனைச் சாவடிகளில் நின்ற LTTE ஆயுததாரிகள் மக்களின் தங்க நகைகள், காணிப் பத்திரங்கள், வங்கிக் கணக்குப் புத்தகங்கள் மற்றும் ரொக்கப் பணத்தை ஈவு இரக்கமின்றிப் பறிமுதல் செய்தனர்.
யாழ்ப்பாணம், மன்னார், முல்லைத்தீவு மற்றும் கிளிநொச்சி ஆகிய மாவட்டங்களில் பரந்து விரிந்து கிடந்த பல்லாயிரக்கணக்கான ஏக்கர் நெல் வயல்கள், தென்னந்தோப்புகள் மற்றும் அடுக்குமாடி வர்த்தகக் கட்டடங்கள் ஒரே நாளில் கைநழுவிப் போயின. வர்த்தகத்தில் கொடிகட்டிப் பறந்தவர்களின் ஆலைகளும் மொத்த விற்பனை நிலையங்களும் சூறையாடப்பட்டு தரைமட்டமாக்கப்பட்டன.
மன்னாரும் யாழ்ப்பாணமும்: இரு மாவட்டங்களின் பெருந்துயரம்
வடக்கில் வெளியேற்றப்பட்டவர்களில் அரைவாசிக்கும் அதிகமானோர் மன்னார் மாவட்டத்தைச் சேர்ந்தவர்கள். முசலி, எருக்கலம்பிட்டி ஆகிய வளமான கிராமங்களிலிருந்து ஒரே அலையாக 42,000 இற்கும் அதிகமான மக்கள் (சுமார் 8,500 குடும்பங்கள்) வெளியேற்றப்பட்டனர். ஆழ்கடல் மீன்பிடியில் கொடிகட்டிப் பறந்த அம்மக்களின் நூற்றுக்கணக்கான நவீன இயந்திரப் படகுகளும், பெருமதிப்புமிக்க வலைகளும், ஏனைய மீன்பிடி உபகரணங்களும் கரைகளிலேயே அனாதையாக விடப்பட்டன.
மறுபுறம், யாழ்ப்பாணக் குடாநாட்டின் மையப்பகுதியான சோனகதெரு மற்றும் ஐந்தாம் வட்டாரத்தில் வாழ்ந்த 20,000 வரையான முஸ்லிம்களுக்கு வழங்கப்பட்ட கால அவகாசம் வெறும் 2 மணித்தியாலங்கள் மட்டுமே. சோனகதெருவின் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க 100 இற்கும் மேற்பட்ட வர்த்தக நிலையங்கள், ஜவுளிக்கடைகள் மற்றும் 2,000 இற்கும் மேற்பட்ட அழகிய வீடுகள் சூறையாடப்பட்டு, பின்னாளில் LTTE முகாம்களாக மாற்றப்பட்டும், சிலது குண்டுவீச்சுகளால் தரைமட்டமாகவும் அழிக்கப்பட்டன.
புத்தளத்தின் ஓலைக் குடிசைகளும், உப்பளத் தொழிலாளிகளாக மாறிய நிலப்பிரபுக்களும்
உடுத்த உடுப்புடன் தப்பிவந்த பெரும்பான்மையான மக்களைப் புத்தளம் மாவட்டமே அரவணைத்துக் கொண்டது. எனினும், அங்கு ஆரம்பமானது அடுத்தகட்ட வாழ்வாதாரப் போராட்டம். பல தசாப்தங்களாகத் தொடர்ந்த தற்காலிக முகாம் வாழ்க்கை, கடுமையான சுகாதாரச் சீர்கேடுகளை உருவாக்கியது.
வடக்கில் நிலப்பிரபுக்களாகவும், பெருவணிகர்களாகவும், படகு உரிமையாளர்களாகவும், சிறந்த வியாபரிக்கலாகவும் வாழ்ந்த முஸ்லிம் மக்கள், குடும்பத்தைக் காப்பாற்ற புத்தளத்தின் வெயிலில் உப்பளத் தொழிலாளர்களாகவும், நாளாந்தக் கூலிகளாகவும் மாறும் அவல நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டனர். போதிய பாடசாலை வசதிகளற்ற முகாம் சூழல் ஒரு புதிய தலைமுறையின் கல்விக் கனவுகளையே பறித்துக் கொண்டது.
2009இல் யுத்தம் முடிவுக்கு வந்ததும் தங்களின் சொந்த மண்ணை நோக்கிப் புறப்பட்ட மக்களுக்கு அங்கு அதிர்ச்சியே காத்திருந்தது. மூன்று தசாப்தங்களாக ஆளரவமற்றுக் கிடந்த காணிகள் காடுகளாக மாறியிருந்தன. அந்தக் காணிகளை வனவளத் திணைக்களம் அரச சொத்தாக வர்த்தமானி மூலம் கண்மூடித்தனமாக அறிவித்திருந்தமையும், வில்பத்து தேசிய பூங்காவின் எல்லை விரிவாக்க விவகாரமும் மன்னார் முஸ்லிம்களின் மீள்குடியேற்றத்திற்குப் பெரும் முட்டுக்கட்டையாகவும், பேரிடியாகவும் மாறின.
யாழ்ப்பாணத்தின் நிலைமை இன்னும் பரிதாபகரமானது; அங்கு வெறும் 15% இற்கும் குறைவான மக்களே திரும்பியுள்ளனர். புதிய தலைமுறையினரின் அடையாளச் சிக்கல், வாக்குரிமைப் பதிவுகளில் உள்ள அதிகாரத்துவ இழுபறிகள் மற்றும் இழந்த பூர்வீகச் சொத்துக்களுக்கு முறையான அரச இழப்பீடுகள் வழங்கப்படாமை என்பன அவர்களை இன்றும் “சொந்த நாட்டிலேயே மறக்கப்பட்ட அகதிகளாக” வாழவைத்துள்ளது.
| விபரம் / மாவட்டம் | மன்னார் மாவட்டம் | யாழ்ப்பாண மாவட்டம் |
| வெளியேற்றப்பட்ட தொகை | சுமார் 42,000+ பேர் (8,500 குடும்பங்கள்) | சுமார் 15,000 – 20,000 பேர் (3,000 குடும்பங்கள்) |
| வழங்கப்பட்ட கால அவகாசம் | 24 முதல் 48 மணித்தியாலங்கள் | வெறும் 2 மணித்தியாலங்கள் |
| பிரதான வாழ்வாதார இழப்பு | ஆழ்கடல் மீன்பிடிப் படகுகள், உலர்வாடிகள், நெல் வயல்கள் | பாரிய வணிக நிறுவனங்கள், ஜவுளி/நகைக்கடைகள், 2,000+ வீடுகள் |
| தற்போதைய மீள்குடியேற்ற நிலை | 60% – 70% வரை திரும்பியுள்ளனர் (வன விதிகளால் காணிகள் முடக்கம்) | 15% க்கும் குறைவானோரே திரும்பியுள்ளனர் (வர்த்தக இழப்பு, வீடமைப்பின்மை) |
வில்பத்து சர்ச்சை: சொந்தக் காணியில் குடியேற வனச் சட்டம் தடையா?
யுத்தம் முடிவுக்கு வந்ததும், 20 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகப் புத்தளத்தின் அகதி முகாம்களில் காய்ந்துபோன வடபுல மக்கள் தங்கள் சொந்த மண்ணை நோக்கிப் பெரும் நம்பிக்கையுடன் ஓடிவந்தனர். ஆனால், மன்னார் முசலிப் பிரதேசத்தில் காலடி எடுத்து வைத்த மக்களுக்குப் பேரதிர்ச்சி காத்திருந்தது. அவர்கள் வாழ்ந்த வீடுகள், கொல்லைப்புறங்கள், விவசாய நிலங்கள் அனைத்தும் 30 வருட யுத்த மௌனத்தில் அடர்ந்த காடுகளாக உருமாறியிருந்தன.
அதைவிடப் பெருங்கொடுமை என்னவென்றால், கைகளில் காணிப் பத்திரங்களுடன் நின்ற மக்களை நோக்கி அரச வன அதிகாரிகள், “இது பாதுகாக்கப்பட்ட வனப் பகுதி; இங்கு நீங்கள் குடியேற முடியாது” என்று அறிவித்தமையாகும்.
2012 வர்த்தமானி அறிவித்தல்: ஒரு கையெழுத்தில் பறிபோன பூர்வீக நிலங்கள்!
மக்கள் இடம்பெயர்ந்து வாழ்ந்த காலப்பகுதியில், அதாவது 2012 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் மாதம் வனவளத் திணைக்களத்தினால் வெளியிடப்பட்ட 1779/15 இலக்க அதிவிசேட வர்த்தமானி அறிவித்தலே இந்த வரலாற்றுத் துயரத்தின் மூலவேராக மாறியது. வில்பத்து தேசிய பூங்காவின் வடக்கு எல்லையை ஒட்டியுள்ள முசலி தெற்கு மற்றும் பாதுகாக்கப்பட்ட வனப் பகுதிகளை விரிவுபடுத்தும் நோக்கில், மக்களின் பூர்வீகக் கிராமங்களும் அந்த எல்லைகளுக்குள் வரைபட ரீதியாக உள்ளீர்க்கப்பட்டன.
மறிச்சுக்கட்டி, பாலைக்குழி, கரடிக்குழி, முள்ளிக்குளம் போன்ற பாரம்பரிய முஸ்லிம் கிராமங்களின் குடியிருப்புக் காணிகள் மற்றும் விவசாய நிலங்கள், மக்களின் எந்தவொரு கலந்தாலோசனையுமின்றி ஒரே இரவில் அரச வனப் பகுதிகளாக மாற்றப்பட்டன.
“காடழிப்பா? வாழ்வுரிமையா?” – திசைதிருப்பப்பட்ட மீள்குடியேற்ற விவகாரம்
மக்கள் தங்கள் சொந்தக் காணிகளில் இருந்த பற்றைக் காடுகளை வெட்டி வீடுகளை அமைக்க முற்பட்டபோது, தென்னிலங்கையில் அது பெரும் பூதாகரமான சர்ச்சையாக வெடித்தது. சூழலியல் அமைப்புகளும் சில அரசியல் சக்திகளும் இதனை “வில்பத்து தேசிய பூங்கா அழிக்கப்பட்டு முஸ்லிம்கள் சட்டவிரோதமாகக் குடியேற்றப்படுகிறார்கள்” என்ற மாயையான பிரச்சாரமாக மாற்றின.
ஆனால் உண்மை என்னவென்றால், வில்பத்து தேசிய பூங்காவிற்குள் எவரும் குடியேறவில்லை; பூங்காவின் எல்லைக்கு வெளியே உள்ள தங்களின் சொந்தப் பூர்வீகக் கிராமங்களிலேயே மக்கள் மீள்குடியேறினர். அப்பகுதிகளில் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க பள்ளிவாசல்கள், பல தசாப்த கால மையவாடிகள் (மயானங்கள்) மற்றும் பாடசாலைகளின் எச்சங்கள் இன்றும் அவர்களின் பூர்வீக வாழ்விற்கு அசைக்க முடியாத சான்றுகளாக நிற்கின்றன.
நீதிமன்றப் படிகேறிய சர்ச்சை: மரங்களை நடுவதற்கு யார் பொறுப்பு?
இப்பிரச்சினை நீதிமன்றத்திற்கு எடுத்துச் செல்லப்பட்டபோது, மீள்குடியேற்ற நடவடிக்கைகள் மேலும் முடங்கின. வில்பத்து சரணாலயத்தை அண்டிய வனப் பகுதிகளில் காடழிப்பு இடம்பெற்றதாகத் தொடரப்பட்ட வழக்கில், அழிக்கப்பட்ட வனப் பகுதிகளுக்குப் பதிலாக மரங்களை மீள நடுவதற்கான செலவை ஈடுசெய்ய வேண்டும் எனத் தீர்ப்புகள் வழங்கப்பட்டன.
சட்டப் போராட்டங்கள் ஒருபுறம் தீவிரமடைய, மறுபுறம் அப்பாவி மக்கள் நிர்க்கதியானார்கள். பூர்வீக நிலத்தை விடுவிப்பதற்கு வனவளத் திணைக்களம் முட்டுக்கட்டை போட, பிரதேச செயலகங்கள் வரைபட எல்லைகளை மீளமைக்க முடியாமல் திணற, அதிகாரத்துவத்தின் இழுபறிகளுக்குள் வடபுல முஸ்லிம் மக்களின் அடிப்படை வாழ்வுரிமை நசுக்கப்பட்டது.
அகதி அடையாளத்திலிருந்து விடுபட முடியாத புதிய தலைமுறை
இன்றுவரை வில்பத்து எல்லை மற்றும் வனவளத் திணைக்களத்தின் கெடுபிடிகளால் மன்னார் மாவட்ட முஸ்லிம்களின் கணிசமான காணிகள் விடுவிக்கப்படாமல் முடங்கிக் கிடக்கின்றன. அடிப்படை உள்கட்டமைப்பு வசதிகளோ, மின்சாரமோ, குடிநீரோ இன்றி வன எல்லையோரக் கூடாரங்களில் வாழும் துர்ப்பாக்கிய நிலை இன்னும் தொடர்கிறது.
சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு என்ற உன்னத நோக்கம், அநீதியாக விரட்டியடிக்கப்பட்ட ஒரு பாதிக்கப்பட்ட சிறுபான்மை சமூகத்தின் மீள்குடியேற்ற உரிமைக்கு முரணாகப் பயன்படுத்தப்படுவது எவ்வகையில் நியாயம் என்ற விடைதெரியாத கேள்வியோடு, முசலி மற்றும் மன்னார் பிரதேச முஸ்லிம் மக்கள் இன்றும் தங்கள் மண்ணுக்கான நீதியை எதிர்பார்த்துக் காத்துக் கொண்டிருக்கின்றனர்.
| சர்ச்சை அம்சம் | உண்மை நிலை மற்றும் பாதிப்பு |
| காணி உரிமை | மக்களிடம் சட்டப்பூர்வ காணிப் பத்திரங்கள் (Permits/Deeds), பழைய பாடசாலை, பள்ளிவாசல் எச்சங்கள் உள்ளன. |
| 2012 வர்த்தமானி | மக்கள் அகதிகளாக இருந்த காலத்தில் அவர்களின் கிராமங்கள் தன்னிச்சையாக வனப் பாதுகாப்பு வலயமாக அறிவிக்கப்பட்டன. |
| ஊடகப் பிரச்சாரம் | பூர்வீக நில மீள்குடியேற்றம் “வில்பத்து தேசிய பூங்கா காடழிப்பு” எனத் தவறாகச் சித்தரிக்கப்பட்டது. |
| தற்போதைய தடை | வனவளத் திணைக்கள எல்லை முடக்கத்தால் பல்லாயிரக்கணக்கான ஏக்கர் விவசாய நிலங்கள் பயிர் செய்ய முடியாமல் கைவிடப்பட்டுள்ளன. |
வில்பத்து முட்டுக்கட்டை உடைகிறதா? வடபுல முஸ்லிம்களின் காணிப் பிரச்சினைக்குச் சட்ட ரீதியான தீர்வுப் பாதை!
- முசலி தெற்கு மற்றும் மவில்லு வனப் பகுதிகளை உள்ளடக்கிய 2012 மற்றும் 2017 ஆம் ஆண்டின் தன்னிச்சையான வர்த்தமானி அறிவித்தல்களை (Gazettes) மீளாய்வு செய்து, மக்கள் வாழ்ந்த குடியிருப்பு எல்லைகளை விடுவிக்க புதிய திருத்த வர்த்தமானியை வெளியிடுதல்.
- வனவளத் திணைக்களம், நில அளவைத் திணைக்களம், பிரதேச செயலகம் மற்றும் கிராம மட்டப் பிரதிநிதிகளை உள்ளடக்கிய கூட்டு நில அளவீடு (Joint Ground Demarcation) மூலம் பாரம்பரிய நில எல்லைகளை உத்தியோகபூர்வமாக உறுதிப்படுத்துதல்.
- 1990 வெளியேற்றத்திற்கு முந்தைய காணி உறுதிப்பத்திரங்கள் (Deeds), அனுமதிப் பத்திரங்கள் (LDO Permits), பழைய வாக்காளர் பட்டியல்கள் மற்றும் தொல்பொருள்/பள்ளிவாசல் அடையாளங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு உரிமைகளை மீளளித்தல்.
- நீதிமன்றத் தீர்ப்புகளுக்கு அமைவாக, மக்களின் வாழ்விடப் பகுதிகளுக்கு வெளியே உள்ள மாற்று அரச தரிசு நிலங்களில் அரசு மற்றும் சர்வதேச அமைப்புகளின் நிதியுதவியுடன் “ஈடுசெய் காடமிர்த்தல்” (Compensatory Afforestation) திட்டங்களை நடைமுறைப்படுத்துதல்.
- யுத்தத்தால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கான நீடித்த தீர்வுகளுக்கான தேசியக் கொள்கையை (National Policy on Durable Solutions) முற்றுமுழுதாக நடைமுறைப்படுத்தி, வில்பத்து விவகாரத்தைச் சுற்றியுள்ள இனவாதப் பிரச்சாரங்களை முறியடித்து வெளிப்படையான தீர்வு காண்பது.
எல்லைக் கோடுகளுக்குள் சிக்கும் பூர்வீகம்: சட்டத்தின் கண்களுக்குத் தெரியும் தீர்வு என்ன?
1990 இல் பலவந்தமாக வெளியேற்றப்பட்டு, புத்தளத்தின் அகதி முகாம்களில் 20 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக அல்லல்பட்ட வட மாகாண முஸ்லிம்கள் தங்களின் சொந்த ஊர்களுக்குத் திரும்பியபோது, காடுகளும் வர்த்தமானி அறிவித்தல்களும் பெரும் சுவர்களாக முன்னால் நின்றன. “வில்பத்து தேசிய பூங்காவை ஆக்கிரமிக்கிறார்கள்” என்ற ஒருதலைப்பட்சமான குற்றச்சாட்டுகளுக்கு அப்பால், இது ஒரு சமூகத்தின் வரலாற்று பூர்வீக வாழ்வுரிமை சம்பந்தப்பட்ட விவகாரமாகும்.
சுற்றுச்சூழலையும் பாதுகாத்து, வெளியேற்றப்பட்ட மக்களின் அடிப்படை மனித உரிமையையும் நிலைநாட்டக்கூடிய நடுநிலையான, நடைமுறைச் சாத்தியமான சட்ட மற்றும் நிர்வாகத் தீர்வுகள் எவை என்ற கேள்வி தற்போது மிக முக்கியத்துவமாக எழுந்துள்ளது.
1. சர்ச்சைக்குரிய வர்த்தமானி அறிவித்தல்களை மீளாய்வு செய்து திருத்துதல்
மன்னார் முசலி பிரதேச மக்களின் வாழ்விடப் பகுதிகளை வனவளத் திணைக்களத்திற்குள் உள்வாங்கிய அதிவிசேட வர்த்தமானி அறிவித்தல்களை (குறிப்பாக 2012 இன் 1779/15 மற்றும் 2017 இன் 2011/34 இலக்க வர்த்தமானிகள்) இலங்கை அரசாங்கம் உடனடியாக மீளாய்வுக்கு உட்படுத்த வேண்டும்.
மக்கள் இடம்பெயர்ந்து முகாம்களில் வாழ்ந்த காலப்பகுதியில், கள ஆய்வு எதுவுமின்றி தன்னிச்சையாக வரையப்பட்ட எல்லைகளில் இருந்து மறிச்சுக்கட்டி, பாலைக்குழி, கரடிக்குழி உள்ளிட்ட பாரம்பரிய முஸ்லிம் கிராமங்களை விடுவிக்க வேண்டும். இதற்கென விசேட அமைச்சரவைத் தீர்மானம் ஒன்றின் ஊடாக, திருத்தப்பட்ட புதிய எல்லை வர்த்தமானியை (De-gazetting / Amending Gazettes) வெளியிடுவதே இதற்கான முதல் மற்றும் உறுதியான சட்ட நகர்வாகும்.
2. கூட்டு நில அளவீடு மற்றும் டிஜிட்டல் எல்லை நிர்ணயம் (Joint Demarcation)
மேசைகளில் அமர்ந்து செயற்கைக்கோள் வரைபடங்களை மட்டும் பார்த்து எல்லைகளை வகுக்கும் தற்போதைய அதிகாரத்துவப் போக்கிற்குப் பதிலாக, கள நிலவரத்தை ஆராயும் கூட்டு அளவீட்டு முறைமை (Joint Field Demarcation) நடைமுறைப்படுத்தப்பட வேண்டும்.
நில அளவைத் திணைக்களம் (Survey Department), வனவளத் திணைக்களம் (Forest Department), வனஜீவராசிகள் திணைக்களம், பிரதேச செயலகம் மற்றும் உள்ளூர் கிராமப் பிரதிநிதிகள் அடங்கிய கூட்டுக் குழு ஒன்று களத்தில் இறங்க வேண்டும். 1990க்கு முந்தைய கிராம எல்லைகளை, பழைய பாடசாலைகள், மையவாடிகள் (மயானங்கள்) மற்றும் கிணறுகளின் எச்சங்களைக் கொண்டு துல்லியமாக ஜி.பி.எஸ் (GPS) தொழில்நுட்பம் ஊடாக அளவீடு செய்து, வனப் பாதுகாப்பிற்கும் மக்களின் மீள்குடியேற்றப் பகுதிக்கும் இடையில் தெளிவான நிரந்தர எல்லைக் கற்கள் நடப்பட வேண்டும்.
3. சிறப்பு காணி நீதிமன்றங்கள் மற்றும் ஆவணப் பதிவு முறைமை (Special Land Tribunals)
வெளியேற்றத்தின் போது பலவந்தமாகப் பறிக்கப்பட்ட அல்லது காணாமல் போன காணி உறுதிப் பத்திரங்கள் காரணமாக மக்கள் எதிர்கொள்ளும் சிக்கல்களைத் தீர்க்க விசேட நிர்வாக பொறிமுறை அவசியமாகும்.
அரசாங்கம் மன்னார் மற்றும் யாழ்ப்பாண மாவட்டங்களில் “விசேட காணி நீதிமன்றங்களை” (Mobile Land Kachcheris / Special Land Tribunals) அமைத்து, 1990க்கு முந்தைய நில ஆவணங்கள், வரிப் பற்றுச்சீட்டுகள், வாக்காளர் பதிவேடுகள் மற்றும் சாட்சிகளின் வாக்குமூலங்களை ஏற்றுக்கொண்டு, இழந்த நிலங்களுக்கான புதிய டிஜிட்டல் காணி உறுதிப்பத்திரங்களை (Deeds / Title Registrations) விரைவாக வழங்க வேண்டும். இது தனியார் நிலங்கள் மீதான வனவளத் திணைக்களத்தின் பிடியைத் தளர்த்தும் சட்டபூர்வ வழியாகும்.
4. “ஈடுசெய் காடமிர்த்தல்” (Compensatory Afforestation) பொறிமுறை
நீதிமன்றத் தீர்ப்புகளின்படி, மீள்குடியேற்ற நடவடிக்கைகளின் போது அகற்றப்பட்டதாகக் கூறப்படும் மரங்களுக்குப் பதிலாக மீள்மரநடுகை செய்ய வேண்டும் என்ற நிபந்தனையை நடைமுறைப்படுத்துவதற்குச் சமநிலையான அணுகுமுறை தேவையாகும்.
பாதிக்கப்பட்ட வறிய அகதி மக்களின் தலையில் இதற்கான முழுப் பொருளாதாரச் சுமையையும் சுமத்தாமல், மத்திய அரசாங்கமும் சர்வதேச சூழலியல் நிதி அமைப்புகளும் இணைந்து இதனை முன்னெடுக்க வேண்டும். குடியிருப்புக் கிராமங்களை விடுவித்துவிட்டு, அதற்குச் சமனான அல்லது அதற்கும் அதிகமான பரப்பளவைக் கொண்ட வேறு அரச தரிசு நிலங்களில் மரங்களை நடும் “ஈடுசெய் காடமிர்த்தல்” திட்டங்களை வனவளத் திணைக்களம் பொறுப்பேற்று முன்னெடுப்பதே சூழலியலையும் மனித உரிமையையும் ஒருங்கே பாதுகாக்கும் புத்திசாலித்தனமான முடிவாகும்.
5. நீடித்த தீர்வுகளுக்கான தேசியக் கொள்கை மற்றும் வெளிப்படைத்தன்மை
யுத்தத்தினால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் மீள்குடியேற்றத்திற்காக உருவாக்கப்பட்ட “நீடித்த தீர்வுகளுக்கான தேசியக் கொள்கையை” (National Policy on Durable Solutions for Conflict-Affected Persons) முழுமையாகச் சட்ட வலுவூட்டி நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும்.
வில்பத்து எல்லை விவகாரத்தில் ஊடகங்கள் வாயிலாக பரப்பப்படும் மிகைப்படுத்தப்பட்ட போலிப் பிரச்சாரங்களைத் தடுத்து, அங்கு மீள்குடியேறுவது நாட்டின் சட்டபூர்வ பூர்வீகக் குடிகளே என்பதைப் பொதுவெளியில் தெளிவுபடுத்த வேண்டும். வனப் பாதுகாப்புச் சட்டம் ஒருபோதும் பலவந்தமாக வெளியேற்றப்பட்ட அகதிகளின் வாழ்வுரிமையைப் பறிக்கும் கருவியாகப் பயன்படாமல் இருப்பதை உறுதிப்படுத்துவதே இதற்கான நிரந்தரத் தீர்வாகும்.
| தீர்வு வகை | எடுக்கப்பட வேண்டிய நிர்வாக மற்றும் சட்ட நடவடிக்கைகள் |
| வர்த்தமானி திருத்தம் | முசலி மக்களின் பூர்வீக கிராமங்களை உள்ளடக்கிய 2012 மற்றும் 2017 வனப் பாதுகாப்பு வர்த்தமானிகளை உடனடியாகத் திருத்தியமைத்தல். |
| கூட்டு நில அளவீடு | நில அளவைத் திணைக்களமும் வனவளத் திணைக்களமும் களத்தில் இறங்கி உள்ளூர் மக்களுடன் இணைந்து தெளிவான எல்லைக் கற்களை நடுதல். |
| காணி உரிமை வழங்கல் | மொபைல் காணி கச்சேரிகள் மூலம் பழைய ஆவணங்களை உறுதிப்படுத்தி புதிய காணி உறுதிப்பத்திரங்களை விநியோகித்தல். |
| ஈடுசெய் காடமிர்த்தல் | மக்கள் வாழ்விடங்களை விடுவித்து, வேறு தரிசு நிலங்களில் அரசு நிதியுதவியுடன் ஈட்டு மரநடுகை திட்டங்களைச் செய்தல். |
