இன்று (20) முதல் நாடு தழுவிய ரீதியில் அனைத்து டெங்கு கட்டுப்பாட்டுக் கடமைகளில் இருந்தும் விலகுவதற்கு இலங்கை பொதுச் சுகாதாரப் பரிசோதகர்கள் சங்கம் தீர்மானித்துள்ளது. 

கட்டுநாயக்க விமான நிலைய சுகாதார அலுவலகத்தின் சிரேஷ்ட சுகாதார வைத்திய அதிகாரியை தன்னிச்சையாக இடமாற்றம் செய்தமைக்கு எதிர்ப்புத் தெரிவிக்கும் வகையிலேயே இத்தீர்மானம் எடுக்கப்பட்டுள்ளது. 

நேற்று (19) இரவு கூடிய தமது சங்கத்தின் நிறைவேற்றுக் குழுவினால் இந்தத் தீர்மானம் எடுக்கப்பட்டுள்ளதாக அச்சங்கத்தின் பிரதான செயலாளர் சமில் முத்துக்குட குறிப்பிட்டுள்ளார். 

இதற்கு மேலதிகமாக, நாளை (21) நாடு தழுவிய ரீதியில் அடையாள வேலைநிறுத்தப் போராட்டமொன்றில் ஈடுபடவும் தீர்மானிக்கப்பட்டுள்ளதாக சமில் முத்துக்குட தெரிவித்துள்ளார். 

இது தொடர்பில் இலங்கை பொதுச் சுகாதாரப் பரிசோதகர்கள் சங்கம், சுகாதார மற்றும் வெகுஜன ஊடக அமைச்சின் செயலாளருக்கு அனுப்பி வைத்துள்ள கடிதத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

பாராளுமன்றத்தில் எதிர்க்கட்சித் தலைவரின் உத்தியோகபூர்வ அலுவலகத்தில் இன்று (19) இடம்பெற்ற உயர்மட்ட சந்திப்பு அரசியல் அரங்கில் பெரும் கவனத்தை ஈர்த்துள்ளது. எதிர்க்கட்சித் தலைவர் சஜித் பிரேமதாச, எதிர்க்கட்சியைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் தமிழ் மற்றும் முஸ்லிம் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களை நேரில் அழைத்து இந்த அவசரக் கலந்துரையாடலை முன்னெடுத்தார்.

வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாகாண மக்கள் அன்றாடம் எதிர்கொள்ளும் தீர்க்கப்படாத பிரச்சினைகள், சமூக மற்றும் பொருளாதார சவால்கள் மற்றும் பிரதேச மட்டத்திலான அபிவிருத்தி முட்டுக்கட்டைகள் குறித்து பாராளுமன்ற உறுப்பினர்கள் எதிர்க்கட்சித் தலைவரின் கவனத்திற்கு விரிவாகக் கொண்டுவந்தனர்.

இப்பிரச்சினைகளை வெறும் கலந்துரையாடல்களுடன் மட்டுப்படுத்தாமல், பாராளுமன்ற தளத்தில் மிக வலுவாகவும் பரந்தளவிலும் முன்வைப்பதற்கும், தேவையான உரிய அழுத்தங்களையும் தலையீடுகளையும் மேற்கொள்வதற்கும் இச்சந்திப்பில் முக்கிய தீர்மானம் எட்டப்பட்டது.

இக்கலந்துரையாடலில் தமிழ், முஸ்லிம் சமூகங்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் முன்னணி பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களான ரவூப் ஹக்கீம், மனோ கணேசன், சாணக்கியன் இராசமாணிக்கம், செல்வம் அடைக்கலநாதன், டொக்டர் அர்ச்சுனா இராமநாதன், எம்.எல்.எம். ஹிஸ்புல்லா, காதர் மஸ்தான், ஜனாதிபதி சட்டத்தரணி நிஸாம் காரியப்பர், எம்.எஸ்.ஏ. வாஸீத், எம்.டி.எம். தாஹிர், துறைராசா ரவிகரன், இம்ரான் மஹ்ரூப், எம்.எஸ். உதுமா லெப்பே உள்ளிட்ட பலரும் கலந்துகொண்டு தமது ஆலோசனைகளை முன்வைத்தனர்.

கொழும்பு: இலங்கையின் பாரம்பரியமிக்க இலக்கிய மற்றும் கல்விசார் எழுத்துத்துறை, வரலாறுகாணாத பெரும் அழிவை நோக்கிச் சென்றுகொண்டிருக்கின்றது. அச்சிடப்பட்ட புத்தகங்கள் மீது சுமத்தப்பட்டுள்ள கடுமையான வரிகள் காரணமாக, நாட்டில் உள்ள படைப்பாளர்களில் 50% முதல் 60% வரையானோர் எழுத்துத்துறையை முற்றாகக் கைவிட்டு, வாழ்வாதாரத்திற்காக மாற்றுத் தொழில்களை நாடிச் சென்றுள்ளதாக Sri Lanka Book Publishers’ Association கவலை வெளியிட்டுள்ளது.

படைப்பாளிகள் மாத்திரமன்றி, இத்துறையைத் தாங்கிப் பிடித்த சுமார் 40 சதவீதமான புத்தக வெளியீட்டு நிறுவனங்களும் தமது தொழிற்பாடுகளை இடைநிறுத்திவிட்டு வெளியேறியுள்ளதாக அச்சங்கம் சுட்டிக்காட்டியுள்ளது.

76 ஆண்டு வரலாற்றில் இல்லாத வரிச்சுமை

இலங்கையின் 76 ஆண்டுகால சுதந்திர வரலாற்றில் இல்லாதவாறு, முதன்முறையாக கடந்த 2023 ஆம் ஆண்டிலேயே வாசிப்புப் புத்தகங்கள் மீது பெறுமதி சேர் வரி (VAT) மற்றும் சமூக பாதுகாப்பு வரிகள் அமுல்படுத்தப்பட்டன. வரி விதிக்கப்பட்ட அந்த நாளிலிருந்தே புத்தகங்களின் விலைகள் தாங்க முடியாத அளவுக்கு உயர்ந்து, விற்பனை பெருமளவு சரிந்து ஒட்டுமொத்தத் துறையுமே அதலபாதாளத்திற்குள் தள்ளப்பட்டதாக வெளியீட்டாளர்கள் தெரிவிக்கின்றனர்.

உலகில் எங்குமே இல்லாத விநோதம்

உலகின் 95% நாடுகளிலோ அல்லது ஆசிய பிராந்தியத்தில் உள்ள எந்தவொரு நாட்டிலோ அறிவை வளர்க்கும் புத்தகங்களுக்கு இத்தகைய வரிகள் விதிக்கப்படுவதில்லை. இந்த நிலையில், வாசிப்புப் புத்தகங்கள் மீது சுமத்தப்பட்டுள்ள அநீதியான VAT வரியை உடனடியாக நீக்குமாறு Sri Lanka Book Publishers’ Association பணிப்பாளர் சபை உறுப்பினர் காமிணி மொரகொட அதிகாரிகளிடம் பகிரங்க கோரிக்கை விடுத்துள்ளார்.

“சமூகத்தில் இது குறித்துப் போதிய விழிப்புணர்வு இல்லை. ஏழைப் பெற்றோர்களும், பிள்ளைகளும் தாம் வாங்கும் ஒவ்வொரு புத்தகத்திற்கும் அதிகளவிலான வரிப் பணத்தைச் செலுத்துகிறார்கள். இதனால் அதிகம் பயனடைவது அரசாங்கமே தவிர வாசகர்களோ படைப்பாளிகளோ அல்ல” என காமிணி மொரகொட ஆவேசமாகச் சுட்டிக்காட்டியுள்ளார்.

மேலும், புத்தகங்கள் மீதான வரியை நீக்குவதால் அரசாங்கத்தின் திறைசேரிக்குப் பாரிய இழப்பு எதுவும் ஏற்படாது என்பதைப் புள்ளிவிவரங்களுடன் நிரூபிக்கத் தாம் தயாராக இருப்பதாகவும் அவர் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

எழுத்துத்துறையின் எதிர்காலம் என்ன?

அரசாங்கம் இவ்விடயத்தில் உடனடியாகத் தலையிட்டுத் தீர்வுகாணத் தவறினால், குறைந்தது இன்னும் 10 ஆண்டுகளில் இலங்கையில் எழுத்தாளர்களோ அல்லது புத்தக வெளியீடுகளோ இல்லாத ஒரு துரதிர்ஷ்டவசமான கலாசார வறட்சி ஏற்படும் என வெளியீட்டாளர்கள் எச்சரிக்கை விடுத்துள்ளனர்.

இன்றைய இலங்கையின் எந்தவொரு பிரதான வீதியிலும் நீங்கள் பயணித்தால் சில நிமிடங்களிலேயே இந்த காட்சிகளைப் பார்க்கலாம்: வீதியோர தள்ளுவண்டிகள், வர்ணக் குடைகளின் கீழ் இளநீர் விற்கும் கடைகள், தகரங்களாலும் விளம்பரப் பலகைகளாலும் சூழப்பட்ட சிற்றுண்டிக் கடைகள். இவையனைத்தும் நமது நாட்டின் வீதியோர கலாசாரத்தின் அங்கமாகிவிட்டன; இந்தக் கடைகளை நடத்துபவர்கள் இந்த இக்கட்டான பொருளாதாரச் சூழலில் நாணயமாக உழைக்கப் போராடும் எளிய மக்கள். ஆனால், இந்தக் கடைகள் ஆக்கிரமித்துள்ள இடங்களும், பல தசாப்தங்களாக நாம் கண்டும் காணாமல் விட்டுவிட்டதால் உருவாகியுள்ள அமைதியான மரணப் பொறிகளுமே இங்கு பிரதான பேசுபொருள்.

கண்முன்னே விரியும் காட்சிகளை சற்று உற்று நோக்கினால் இந்த ஆபத்தை எவராலும் மறுக்க முடியாது. ஒரு கடையின் தாழ்வான நிழற்கூரை பாதசாரிகள் நடக்கும் பாதையை முழுமையாக மறித்து, தலை மோதும் உயரத்தில் நீட்டிக்கொண்டிருக்கிறது. சற்று தள்ளி, பழ வண்டியின் பெரிய குடை வீதியின் விளிம்பு வரை பரந்து விரிந்து, வேகமாக வரும் மோட்டார் சைக்கிள்களுக்குத் தெரியாதவாறு மறைக்கிறது. இன்னும் சில இடங்களில், ஆழமான திறந்த வடிகான்களின் விளிம்பில் வெறும் சீமெந்து கற்களின் மேல் தற்காலிகமாகத் தாங்கப்பட்டுள்ள கடைகள் காட்சியளிக்கின்றன. பேருந்து நிறுத்தப் பலகைகளோ ஒரு சராசரி மனிதனின் தலையை இடிக்கும் உயரத்திலும், பேருந்து நின்றால் மக்கள் வீதியின் நடுவே இறங்க வேண்டிய விதத்திலும் அமைக்கப்பட்டுள்ளன.

இவை ஏதோ எப்போதோ ஒருமுறை நடக்கும் சினிமா விபத்துக்கள் அல்ல; மாறாக ஒவ்வொரு நாளும் பாதசாரிகளும், சைக்கிளோட்டிகளும், வாகன ஓட்டிகளும் கடந்து செல்லப் பழகிக்கொண்ட ‘வழக்கமான தடைகள்’. மக்கள் இந்த ஆபத்துக்களை எதிர்ப்பதற்குப் பதிலாக, அவற்றுடன் வாழப் பழகிக்கொள்வதே மிக மோசமான விபரீதமாகும். ஒரு ஆபத்து அன்றாடப் பழக்கமாக மாறும்போது, அது ஆபத்தாகத் தெரிவதில்லை; வீதியின் ஒரு பகுதியாகவே மாறிவிடுகிறது. இறுதியாக அது யாரோ ஒரு முதியவரையோ, பள்ளிச் சிறுவரையோ அல்லது பார்வையற்றவரையோ பலியெடுக்கும் போதுதான் வெளிச்சத்திற்கு வருகிறது.

ஒரு நடைபாதை என்பது மக்கள் தடையின்றி, பாதுகாப்பாக நடப்பதற்காகவே அமைக்கப்படுகிறது. ஆனால், ஒரு கடையின் அமைப்போ அல்லது குடையோ நடைபாதையை நோக்கி ஒரு அடி நீட்டினாலும், நடந்து செல்பவருக்கு இரண்டே வழிகள்தான் மிஞ்சுகின்றன: குனிந்து செல்ல வேண்டும் அல்லது பிரதான வீதிக்குள் இறங்க வேண்டும். பின்னால் இருந்து வேகமாக வரும் முச்சக்கர வண்டியோ அல்லது பேருந்தோ கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் மோதுவதற்கு இந்த ஒரு நொடித் தயக்கமே போதுமானது.

மழைக்காலங்களில் இந்த நிலைமை இன்னும் படுமோசமாக மாறுகிறது. ஈரமான வீதிகள் வாகனங்களின் வேகக் கட்டுப்பாட்டை இழக்கச் செய்கின்றன. மழைநீரால் கனத்துப்போகும் கடைகளின் நிழற்கூரைகள் மேலும் கீழிறங்கி நடப்பவர்களின் பாதையை முற்றாக அடைக்கின்றன. வழுக்கும் வீதியில் தலைக்கு மேல் தொங்கும் தடைகளைத் தவிர்க்க பாதசாரி வீதிக்குள் இறங்கும்போது, வாகனச் சாரதி அவரை அடையாளம் காணும் கால அவகாசம் மிகக் குறைவாகவே உள்ளது.

இதில் வடிகான்கள் மீது தாங்கப்பட்டுள்ள கடைகளின் நிலைமை அதைவிடப் பயங்கரமானது. எந்தவொரு பலமான அத்திவாரமும் இன்றி, திறந்த வடிகான்களின் மேல் வைக்கப்பட்டிருக்கும் இக்கடைகள் பலத்த மழை வெள்ளத்தின் போது எந்நேரமும் உள்வாங்கப்படலாம். இது பாதசாரிகளுக்கு மட்டுமல்ல, நாள்தோறும் பல மணிநேரம் அந்தக் கடைக்குள் அமர்ந்து வியாபாரம் செய்யும் ஏழை வியாபாரியின் உயிருக்கே பேராபத்தாகும்.

இத்தகைய நிலைக்கு சிறு வியாபாரிகளை மட்டுமே குற்றஞ்சாட்டுவது நியாயமற்றது. அவர்களுக்கான பாதுகாப்பான, ஒதுக்கப்பட்ட வர்த்தக வலயங்களை உள்ளூராட்சி மன்றங்கள் அமைத்துக் கொடுக்காததும், நகர திட்டமிடலில் உள்ள பாரிய இடைவெளியுமே இதற்கு அடிப்படைக் காரணம். ஒரு நடைபாதையை அமைக்கும்போதும் பேருந்து நிறுத்தங்களை நிர்மாணிக்கும்போதும் குறைந்தபட்ச இடைவெளி மற்றும் பாதுகாப்புத் தரநிலைகளை உறுதிசெய்யத் தவறிய அதிகாரிகள் மட்டத்திலான அலட்சியமே இங்கு திருத்தப்பட வேண்டும்.

சிறு வியாபாரிகளை விரட்டியடிப்பதோ அல்லது இந்தப் பேராபத்தை கண்டும் காணாமல் தொடர அனுமதிப்பதோ இதற்குத் தீர்வாகாது. மாறாக, நடைபாதையை மறிக்காதவாறு வர்த்தகர்களுக்குப் பிரத்தியேகப் பகுதிகளை ஒதுக்குதல், வீதியோரக் கட்டமைப்புகளுக்கான பாதுகாப்பு விதிகளைத் தீவிரமாக அமுல்படுத்துதல் மற்றும் புதிய உட்கட்டமைப்புகளைத் திட்டமிடும்போதே பாதசாரிகளின் பாதுகாப்பை உறுதிசெய்தல் ஆகிய முத்தரப்பு நடவடிக்கைகளே இதற்கு உடனடித் தேவையாகும்.

கல்முனை சீருடை விவகாரமும் அரசுத் தரப்பு தமிழ் பேசும் பிரதிநிதிகளின் மௌனமும்: அதிகாரத்தின் பின்னால் நடப்பது என்ன?

இலங்கை அரசியலில் சிறுபான்மையின மக்களின் குரலாகத் தங்களை முன்னிறுத்தும் பல தலைவர்களின் உண்மை முகம் குறித்து மீண்டும் ஒரு காரசாரமான விவாதம் வெடித்துள்ளது. அரசாங்கக் கூட்டணிகளுக்குள் அங்கம் வகிக்கும் ஈழத்துத் தமிழ், மலையகத் தமிழ் மற்றும் முஸ்லிம் அரசியல் பிரதிநிதிகள் அதிகார மட்டங்களில் “சாப்பிட மட்டும்தான் வாயைத் திறக்கிறார்கள்” என்று தமிழ் முற்போக்குக் கூட்டணியின் தலைவரும் நாடாளுமன்ற உறுப்பினருமான மனோ கணேசன் முன்வைத்துள்ள குற்றச்சாட்டு தற்போது அரசியல் களத்தில் பெரும் சலசலப்பை ஏற்படுத்தியுள்ளது.

மக்கள் முன்னிலையிலும் பொது ஊடகங்களிலும் தங்களை இனத்தின் விடிவெள்ளிகளாகவும் காவலர்களாகவும் காட்டிக்கொண்டு வாய்ச்சவடால் அடிக்கும் இந்த பிரதிநிதிகள், உண்மையான அதிகாரம் பகிரப்படும் இடங்களுக்குச் செல்லும்போது ஆச்சரியப்படும் வகையில் பம்மிப் பதுங்குவதாக அவர் குற்றம் சுமத்துகிறார். அமைச்சரவைக் கூட்டங்களிலோ அல்லது நாடாளுமன்றக் குழுக்களிலோ பேச வேண்டிய முக்கியமான தருணங்களில், மக்கள் விவகாரங்களை கிடப்பில் போட்டுவிட்டு அமைதி காப்பது இவர்களது வாடிக்கையாகிவிட்டது.

நாடு தழுவிய ரீதியில் அனைத்து இன மக்களின் பேராதரவுடன் ஆட்சிக்கு வந்த ஜனாதிபதி ஒருபுறம், பாராளுமன்றத்தில் 159 ஆசனங்களைக் கொண்ட அசைக்க முடியாத பலமான பெரும்பான்மை மறுபுறம். இவற்றுக்கும் மேலாகப் பிரதமர், அமைச்சரவை, சுகாதார அமைச்சர், அரசில் அங்கம் வகிக்கும் தமிழ் பேசும் அமைச்சர்கள் மற்றும் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்கள் என முழுமையான அதிகாரக் கட்டமைப்பு அரசிடம் குவிந்திருக்கிறது. இத்தனை உச்சபட்ச அதிகாரம் கையில் இருக்கும்போது, கல்முனை ஆதார வைத்தியசாலையின் தாதியர் சீருடை விவகாரம் போன்ற மிகச் சாதாரணமான ஒரு பிரச்சினையை முடிவுக்குக் கொண்டுவர ஏன் இத்தனை இழுபறி என்ற கேள்வி தற்போது மக்கள் மத்தியில் பெரும் அதிர்வலைகளை ஏற்படுத்தியுள்ளது.

உண்மையில், இந்த விவகாரத்தோடு தொடர்புடைய அனைத்துத் தரப்பினரையும் மாவட்ட செயலகத்தில் ஒரே மேசையில் அமரவைத்து, சுகாதார அமைச்சர் நினைத்திருந்தால் ஒரேயொரு நாளில் பேசி முடித்திருக்க முடியும். ஆனால், கள நிலவரமோ தலைகீழாக மாறியது. கடந்த ஆகஸ்ட் 8ஆம் திகதி முதல் சுமார் 10 நாட்களுக்கும் மேலாக இந்த விவகாரம் இழுத்தடிக்கப்பட்டு, சமூக வலைத்தளங்களில் தமிழ் பேசும் தரப்புகள் ஒருவரையொருவர் வசைபாடி மோதிக்கொள்ளும் நிலைக்கு விடப்பட்டது. இறுதியில் அரசு அறிவித்ததோ ஒரு “தற்காலிக தீர்வு”. இத்தனை அதிகாரம் கொண்ட ஒரு பலமான அரசாங்கம், இந்த மிகச் சிறிய தீர்வை எட்டக்கூட ஏன் இத்தனை நாட்கள் மெத்தனப் போக்கைக் காட்டியது என்ற சந்தேகம் எழுகிறது.

இந்தக் குழப்பங்களுக்கு மத்தியில், எதிரணி முஸ்லிம் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்கள் சுகாதார அமைச்சரைச் சந்தித்துப் பேசியது ஒருபுறமிருக்க, தேசிய மக்கள் சக்தி (NPP) அரசாங்கத்தில் இருக்கும் தமிழ், முஸ்லிம் பிரதிநிதிகள் இதுவரை என்ன செய்தார்கள் என்ற காரசாரமான கேள்வி முன்வைக்கப்படுகிறது. அரசுக்குள் இருக்கும் ஈழத்துத் தமிழ், மலையகத் தமிழ் மற்றும் முஸ்லிம் பிரதிநிதிகள் மக்கள் மன்றங்களில் வாய்ச்சவடால் அடிக்கிறார்களே தவிர, அதிகார மட்டங்களில் “சாப்பிட மட்டும்தான் வாயைத் திறக்கிறார்கள்” என்ற கசப்பான விமர்சனம் இப்போது பகிரங்கமாக வைக்கப்பட்டுள்ளது.

அரசாங்கத்தின் அதிகார மையத்தின் பக்கத்தில்கூட இந்தச் சிறுபான்மைப் பிரதிநிதிகள் எவரும் இல்லை என்பதும், இவர்களால் கொள்கை முடிவுகளில் எந்தத் தாக்கத்தையும் செலுத்த முடிவதில்லை என்பதும் இந்தச் சம்பவத்தின் மூலம் மீண்டும் வெட்டவெளிச்சமாகியுள்ளது. அனைத்துத் தரப்புகளுக்கும் முறையான அதிகாரம் பகிர்ந்தளிக்கப்படும்போது மட்டுமே அங்கு உண்மையான “சமத்துவம்” பிறக்கும். மாறாக, உண்மையான அதிகாரப் பலமின்றி வெறுமனே மேடைகளில் முழங்கப்படும் “நாம் இலங்கையர்” என்ற கோஷம் வெறும் போலி மாயையே என்பது அரசியல் அவதானிகளின் கருத்தாக உள்ளது.

ஜுட் சமந்த

கல்பட்டிக்கு வடக்கே அமைந்துள்ள பத்தலங்குண்டு தீவை அண்டிய கடல் பிராந்தியம் என்பது வெறும் மீன்பிடி எல்லை மட்டுமல்ல; அது பல வருடங்களாகத் தீராத மர்மங்களும் கடத்தல்களும் நிறைந்த ஒரு களமாகும். இந்திய எல்லை தாண்டிய படகுகள் இலங்கை கடற்பரப்பிற்குள் நுழைந்து ‘ட்ரோலிங்’ முறை மூலம் கடல் வளங்களை அள்ளிச் செல்வதுடன் நின்றுவிடுவதில்லை. பீடி இலைகள், கேரள கஞ்சா, தடைசெய்யப்பட்ட கிருமிநாசினிகள் இலங்கைக்குள் இறக்கப்படுவதும், இங்கிருந்து சங்கு, கடல் அட்டை, தங்கம் என்பன சட்டவிரோதமாகக் கடத்தப்படுவதும் இன்றும் தொடர்கதையாகவே உள்ளது.

சுமார் 23 வருடங்களுக்கு முன்னர், அதாவது 2003 ஒக்டோபர் 27 அன்று, கல்பட்டி கடலில் சட்டவிரோத வலைகளைப் பயன்படுத்தி மீன்பிடிக்கத் திட்டமிட்டுள்ளதாகப் புத்தளம் உதவி கடற்றொழில் பணிப்பாளர் ராஜா விதானகேக்கு ரகசிய தகவல் ஒன்று கிடைத்தது. படகுகளைப் பதிவு செய்யும் போர்வையில் மாறுவேடத்தில் தனது 3 அதிகாரிகளுடன் பத்தலங்குண்டு தீவுக்குள் களமிறங்கினார் அவர். அங்குதான் யாருமே எதிர்பாராத அந்தப் பரபரப்பான திருப்பம் நிகழ்ந்தது.

தீவிலிருந்து கடலுக்குள் சென்றபோது, இந்தியப் படகொன்று அத்துமீறி மீன்பிடித்துக் கொண்டிருப்பதை அவதானித்துள்ளார். கையில் துப்பாக்கியோ, கூடவே கடற்படையோ, பொலிஸாரோ இல்லாத சூழல். ஆனால் எதையும் பற்றி யோசிக்காமல், உயிராபத்தையும் பொருட்படுத்தாமல் இந்தியப் படகிற்குள் பாய்ந்து ஏறிய ராஜா விதானகே, அதிலிருந்த 6 மீனவர்களையும் அவர்களின் படகு, ஜி.பி.எஸ் கருவி மற்றும் வலைகளுடன் ஒற்றை ஆளாகத் தன் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவந்து வியக்க வைத்தார்.

அதேநேரம் கரைக்குத் திரும்பியதும் நிலைமை தலைகீழானது. தடைசெய்யப்பட்ட வலைகளைப் பறிமுதல் செய்த ஆத்திரத்தில் சில உள்ளூர் முதலாளிகள் கல்பட்டி நகரில் போராட்டத்தைத் தொடங்கினர். இதனால் தரைவழியாகச் செல்ல முடியாது போனதால், கைதான படகுகளுடன் களப்பு வழியாக சேரக்குலிய பகுதிக்கு இரவோடு இரவாகப் பயணிக்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது. அந்த இருண்ட நள்ளிரவில் (சுமார் 9.10 மணியளவில்) கடற்றொழில் அதிகாரியுடன் பயணித்த ஒரு படகு திடீரென மாயமானது. கல்பிட்டி தீவொன்றுக்குக் கடத்திச் செல்லப்பட்ட அந்த அதிகாரியை, அடுத்த நாள் அதிகாலை 2 மணியளவில் பெரும் வியூகம் அமைத்து சாதுரியமாக மீட்டெடுத்தார் இந்தத் துணிச்சல் அதிகாரி.

இலங்கை வரலாற்றிலேயே ஆயுதமோ அல்லது பாதுகாப்புப் படையினரின் உதவியோ இன்றி நடுக் கடலில் இந்தியப் படகைத் தனி ஆளாகக் கைது செய்த ஒரேயொரு சம்பவமாக இது பதிவானது. இந்த வீரச் செயலுக்கு அரசும் திணைக்களமும் அவருக்குக் கொடுத்த பரிசு என்ன தெரியுமா? அவரது தனிப்பட்ட கோப்பில் எழுதப்பட்ட சில வரி பாராட்டு மட்டுமே.

“என் உயிரையோ, குழந்தைகளையோ பற்றி நினைக்காமல் அன்று செய்த அந்த ஆபத்தான வேட்டைக்கு எனக்குக் கிடைத்தது இந்தக் கோப்பில் எழுதப்பட்ட பாராட்டு மட்டுமே…” என்று ஓர் ஆழ்ந்த பெருமூச்சுடன் விடைபெறுகிறார் ஓய்வுபெற்ற உதவிப் பணிப்பாளர் ராஜா விதானகே.